Shane MacGowan: The Great Hunger

Shane MacGowan: de man achter de muziek die wij spelen

Als band die Ierse folk speelt, zijn wij groot geworden met muziek die ergens vandaan komt. Niet alleen van een eiland, maar van mensen met een verhaal. Shane MacGowan was zo iemand. Er bestaat een documentaire over zijn leven, The Great Hunger: The Life & Songs Of Shane MacGowan, en die laat goed zien waarom zijn werk ons nog steeds raakt.

Wortels in twee landen

MacGowan werd in 1957 in Engeland geboren uit Ierse ouders. Zijn vroege jaren bracht hij door in County Tipperary, waar hij kennismaakte met de traditionele Ierse muziek zoals die thuis werd gespeeld en gezongen. In 1963 verhuisde het gezin terug naar Londen, waar hij opgroeide in een Ierse gemeenschap die leefde tussen twee werelden: de nostalgie naar Ierland en het harde bestaan als migrant in een stad die je niet altijd welkom heette.

Die spanning hoor je terug in zijn muziek. Het is geen muziek van mensen die het makkelijk hadden.

Punk ontmoet folk

In de jaren zeventig greep de punkbeweging hem bij de keel. Wat punk en Ierse folk gemeen hebben, is meer dan je op het eerste gezicht zou denken:

• Beiden komen voort uit een gevoel van buitengesloten zijn

• Beiden zijn rauw, direct en weinig gepolijst

• Beiden vertellen verhalen die elders niet verteld worden

MacGowan richtte The Pogues op en deed precies wat niemand had verwacht: hij gooide die twee werelden samen. Traditionele Ierse folk kreeg een nieuwe lading, zonder het oude te verloochenen.

Poëzie en schaduwkanten

Wat hem onderscheidde van veel anderen was zijn manier van schrijven. Zijn teksten zijn poëtisch, concreet en soms schrijnend eerlijk. Tegelijkertijd liep zijn leven geen rechte lijn. Zijn gebruik van alcohol en drugs werd een even bekend onderdeel van zijn verhaal als de muziek zelf. Dat maakt het geheel niet mooier, maar wel begrijpelijker als je zijn achtergrond kent.

Waarom dit ons raakt

Wij spelen zijn muziek niet omdat het hoort bij het genre. Wij spelen het omdat het ergens over gaat. Over vertrekken en terugverlangen, over feesten als vorm van overleven, over gemeenschap. Dat is precies wat wij op een podium proberen neer te zetten. MacGowan heeft daarvoor de woorden geschreven. Wij zorgen voor de rest.